Dördüncü Tedavi, Üçüncü Gün

Dördüncü tedavinin üçüncü günündeyim.

Aklımda hâlâ çok fazla soru işareti var. Yine aynı şeyler mi yaşanacak, yine mi üzüleceğim diye düşünüyorum. Bu sefer umutluyum ama bunu söylerken bile tereddüt ediyorum. Çünkü geçen sefer de umutluydum.

Tam olarak mutsuz değilim ama mutlu da sayılmam. İyiyim desem eksik kalıyor, kötü desem doğru olmuyor. Duygularım karışık. Ne hissettiğimi değil, ne istediğimi bile tam olarak bilmiyorum artık.

Bazen durup geriye bakıyorum. Bugünlere nasıl geldiğimizi, son iki yılda neler yaşadığımı düşünüyorum. O kadar çok şey oldu ki… Bazı günler “iyi bile dayandım” diyorum kendime. Bazı günlerse hemen ardından kendimi küçümsüyorum: “Abartma, ne yaşadın ki? İnsanlar neler neler yaşıyor.”

Ama fark ediyorum ki acının ölçüsü yok. Başkalarının yaşadıkları, benim hissettiklerimi daha az gerçek yapmıyor. Herkesin derdi kendine büyük ve bu süreç bana bunu net bir şekilde öğretti.

Bu tedavi sürecinde aynı anda birden fazla duyguyu taşımak mümkün. Umutlu olurken korkmak, devam etmek isterken yine kırılmaktan çekinmek mümkün. Bu bir tutarsızlık değil, bu sadece insan olmak.

Şu an ne olacağını bilmiyorum. Nerede durduğumu da. Bildiğim tek şey, hâlâ buradayım. Hâlâ deniyorum. Ve içimde, çok büyük olmasa da, hâlâ bir umut var.Şimdilik bunun yeterli olmasına izin veriyorum.